zondag 28 april 2013

Verbouwingen. The Sequel: Master Bedroom deel 1!

The saga continues!

Nu de kinders hun eigen kamer hebben, wordt het hoog tijd om eens aan onszelf te denken. We wonen nu ongeveer een 6-tal jaren in ons nieuwe (oude) huis. Reeds vanaf het begin hebben wij ons op de zolder (indertijd nog onverwarmd) genesteld. Na 2 jaar zijn we aan de grote werken hier beneden begonnen. Tijdens die 4 jaar durende calvarietocht werd alle materiaal dat beneden in de weg stond systematisch naar boven versluisd.

Dat wil dus zeggen dat we boven, met de matras op de grond (och ja we hebben een mooi zelfgemaakt bed maar dat helaas nogal veel plaats inneemt), tussen een onwaarschijnlijke hoop rommel liggen te slapen. Wel daar komt binnen afzienbare tijd verandering in.



De werken aan de master bedroom zijn begonnen. De schouw is afgebroken. Immers, we (correctie, de vrouw des huizes wil) willen een dressng en de schouw zou de doorgang te nauw maken. De stenen zijn naar het containerpark gevoerd. Het papier (het "mooie" blauw van de vorige eigenaars) is van de muur gekrabt.

Staan nog op het programa:
  • de ex-schouw afwerken
  • wand van de dressing zetten
  • verven
  • nog verven
  • behangen (we hebben een leuk vintage motief gevonden bij Priem in Gent)
  • vloeren
  • naar Ikea achter een kast voor in de dressing
  • ons bed voor het eerst in 6 jaar opnieuw monteren

En dan slapen we (EINDELIJK) weer in een bed!!!!!!!!!!!!!

Wordt vervolgd! Er staat immers nog een logeerkamer annex speelruimte/bergruimte op het programma!

vrijdag 29 maart 2013

Wij zijn de pist(e) in!

Tot binnen een week!!!!!!!



In de schaduw van de grote Witte Berg!!

zondag 24 maart 2013

Verbouwingen. The Sequel: kinderkamers deel 4!

Het is niet omdat het hier op deze blog de voorbije maanden wat stiller was, we ook effectief stil gezeten hebben. De kamer van onze jongste spruit is klaar. De kastenwand voor boeken, kleren en speelgoed is afgewerkt. De deurtjes van het gedeelte met kleren zijn opgehangen. De twee onderste schuiven voor kousen en ondergoed zijn geïnstalleerd. En het massa speelgoed is in de kasten geraakt.


De zoon is er met veel plezier ingetrokken! Het feit dat hij er deze keer in slaagt om telkens zijn kamer zelf op te ruimen en niet meer de ganse boel laat slingeren, maken al het werk de moeite waard


Ook zijn boomhut aka stapelbed zijn klaar. Het slaapt geweldig, zegt hij! Het enige wat ik nog eens moet doen is een setje grepen voor een klimmuur bestellen en monteren, zodat hij ook via de muur en een systeem met touw en caribinier aan de het plafond, via de muur in zijn bed kan klimmen!

dinsdag 19 maart 2013

Langharig werkschuw tuig!

Ik ben een kind van de grunge.
Altijd geweest en gebleven!
Gescheurde jeansbroekken! Jawel!
Houthakkershemdjes! Jawel!
Combats of Dr Martins!Jawel!
Afgetrapte All Stars! Jawel!
Lang haar! Jazeker!



Nostalgie is leuk! Maar als je er blijft in hangen, wordt het een beetje pathetisch. Zoals de hardrockers uit mijn kindertijd; te skinny jeans, zwarte heavy-metal t-shirts, jeansvestje met achteraan een sticker van Iron Maiden en de obligate witte basketsloeffen (die overzetboten leken in vergelijking met de ingekorte pijpen van de jeans). Och ja, zij lopen er nu nog steeds zo bij (inclusief bierbuik).

Maar heeft niet iedereen recht op zijn guilty pleasure. Wel zo heb ik er ook een. Lang haar. Na, wegens volwassenheid en werk en zo, kortgewiekt door het leven te zijn gegaan, heb ik een aantal jaren terug het besluit genomen mijn pluimen terug te laten groeien.
Zodoende loop ik er terug als een overjaarse grunger bij. And i love it!

De reacties van mensen zijn best grappig; het obligate "kapper ziek" is een wekelijks weerkerende vraag. Kortgeschoren mannen (kwestie van hun kaalheid te verbergen) krijgen steevast het antwoord dat ik tenminste nog iets heb om te laten groeien.

Maar de grappigste reactie komt van mijn 13-jarige puberdochter. Die het maar niets vindt om een langharige vader te hebben. Al haar vriendinnen hebben vaders met keurige korte haren. Waarom in godsnaam zij niet! Ik zou het indertijd onwaarschijnlijk cool gevonden hebben mocht mijn vader lang haar gehad hebben. Maar zo zie je maar dat tijden veranderen!


woensdag 13 maart 2013

Dagen zonder vlees

Net als vorig jaar doen de dame en de dochter des huizes mee aan dagen zonder vlees. De zoon en ik doen "halvelings" mee. Dat wil zeggen dat we nog vlees eten maar zoveel mogelijk, wat het betreft het warm eten, vegetarisch koken.

Ik ben geen hobbykok, begot niet. Hetgeen in deze tijden van overvloed van gekokkerel op de lichtbak een verademing moet zijn. Meer nog, ik kook zelfs niet graag. Het heeft vooral met onkunde te maken, ik slaag er maar niet in om alles tegelijkertijd klaar te krijgen. Eigenlijk ben ik een verschrikkelijke stresskip in de keuken, tot grote hilariteit van mijn kroost. Die dan ook met plezier op de eerste rij komen, maar dan eerder onder de vorm van ramptoerisme.

Maar als je met twee gaat werken en je de diegene bent die elke woensdag thuis is voor de gastjes, wel dan kan je niet anders als de kroost warm eten voor te schotelen op woensdagmiddag. Neen ik ben geen nieuwe man. Durf het te zeggen en je krijgt een voenk op u bakkes. Nog zo'n woord om het schijt van te krijgen. Het lijkt me daaretegen logisch als je samen een huishouden runt, je de taken verdeelt. tenzij je natuurlijk rijk genoeg bent en professionele hulp in huis haalt (bij voorkeur jong, blond, maar nee we wijken af).

Goed. vegetarisch koken dus. Wel, eigenlijk begin ik dat plezant te vinden. Waar tot voor een paar weken mijn kinderen als het over mijn kookkunsten ging, telkens met een big smile vertelden over die twee keer dat ik het middageten compleet liet aanbranden en we uit pure miserie genoodzaakt waren langs de drive in van de dichtstbijzijnde hamburgertent moesten passeren om toch maar onze magen gevuld te krijgen. Wel nu beginnen ze op mijn kookkunsten te stoefen. Bij deze ben ik weer in de achting van mijn moeder en schoonmoeder gestegen.

Wat werd er al bereid:


Wat schaft de vegetarische pot vandaag: Tortilla de patatas!



 Het recept vindt u hier!

dinsdag 19 februari 2013

Talking guitars

Talking guitars is de titel van een muziekdocumentaire die ik ooit zag tijdens "Het uur van de wolf" op Nps geloof ik. (of is dat Nederland 3, who knows). De reportage gaat over de Nederlands gitaarenbouwer Flip Scipio die in New York woont er voor 's werelds meest begenadigde muzikanten zes-snarig snoepgoed bouwt.



Daarnaast is het is het een van mijn favoriete onderwerpen bij een nachtje stappen in de kroeg. De meeste van mijn maten zijn gitaristen of spelen gitaar (jawel er is een verschil tussen beide, met name een gitarist kan het en iemand die gitaar speelt, probeert het te kunnen, ik beschouw mezelf als iemand die gitaar speelt voor alle duidelijkheid), ook de cafébaas van mijn stamcafé speelt gitaar. En naarmate de avond vordert en de geestrijke dranken vloeien (we hebben de onhebbelijke gewoonte om te willen afsluiten met koffie en Whisky) durft het gesprek wel eens over gitaren gaan (Men and their toys, you know). Af en toe, laat op de avond, gaan de gordijnen dicht en worden de gitaren boven gehaald. En voor je het weet zijn er een paar uur weggespeeld.

Hoe later op de avond, hoe vrouwelijker de gitaren worden. Het heeft wel wat van een vrouwenlichaam, zo'n mooi gevormde gitaar (it's male type thing, i know). Het is daarbij ook o zo belangrijk dat je een gitaar mooi vindt, je moet telkens je erlangs loopt de goesting krijgen om ze vast te pakken (maar hey, geldt dat ook niet voor een vrouw of ben ik nu gewoon plat seksistisch?).

In elke gitarist zal wel een beetje fetisjist schuilen. Veel gitaristen worden haast verzamelaars. In den beginne herken je de klank van een goede gitaar niet van een speelgoedstuk, maar hoe langer hoe meer beginnen de verschillende gitaren hun klankkleuren vrij te geven en begin je op zoek te gaan. Nog fijner wordt het als je een muziekwinkel stapt en als een kind in een snoepwinkel verschillende gitaren kan gaan testen.

En hoe langer hoe meer beginnen verschillende gitaren op je verlanglijstje te verschijnen. Voorlopig staat de teller op drie. Een twintig jaar oude Fender folkgitaar die geweldig klinkt (zelfs na een reparatie) maar zich o zo moeilijk laat bespelen. Deze is 20 jaar geleden zonder al te veel kunde gekocht, met alle gevolgen van dien. Een klassieke gitaar (Manuel Rodrigo) met vol bovenblad voor de muziekschool. En daarnaast nog een Godin 5th Avenue Kingpin met P-90 pick up. Fantastische gitaar, supermooie klank en zo gemakkelijk bespeelbaar. Ik heb ze nu 3 jaar in mijn bezit en ben nog steeds enthousiast over mijn aankoop (na maanden wikken en wegen).



Desalniettemin staan er nog heel wat gitaren op mijn verlanglijstje: Een Gretsch, een Fender Jazzmaster, een Fender Jaguar (jawel de Kurt Cobain gitaar, ik ben en blijf een kind van de grunge). In het akoestisch segment blijft een Martin O-18 de droom. Och ja, en zo'n Godin Multiac klinkt dan ook weer fantastisch.

Ach, dromen mag toch, niet?

donderdag 31 januari 2013

Gedichtendag!

Hier twee van mijn all time favorite gedichten. Niet de meest happy gedichten maar toch pareltjes! Grappig als je weet dat ik het eerste gedicht (van Rimbaud) leren kennen heb via een strip (een western dan nog) en het tweede via een lichthartige film (Four Weddings and a Funeral).




Le Bal des Pendus (A. Rimbaud)

Au gibet noir, manchot aimable,
Dansent, dansent les paladins,
Les maigres paladins du diable,
Les squelettes de Saladins.

Messire Belzébuth tire par la cravate
Ses petits pantins noirs grimaçant sur le ciel,
Et, leur claquant au front un revers de savate,
Les fait danser, danser aux sons d'un vieux Noël !

Et les pantins choqués enlacent leurs bras grêles :
Comme des orgues noirs, les poitrines à jour
Que serraient autrefois les gentes damoiselles,
Se heurtent longuement dans un hideux amour.

Hurrah ! les gais danseurs qui n'avez plus de panse !
On peut cabrioler, les tréteaux sont si longs !
Hop ! qu'on ne cache plus si c'est bataille ou danse !
Belzébuth enragé racle ses violons !

O durs talons, jamais on n'use sa sandale !
Presque tous ont quitté la chemise de peau ;
Le reste est peu gênant et se voit sans scandale.
Sur les crânes, la neige applique un blanc chapeau :

Le corbeau fait panache à ces têtes fêlées,
Un morceau de chair tremble à leur maigre menton :
On dirait, tournoyant dans les sombres mêlées,
Des preux, raides, heurtant armures de carton.

Hurrah ! la bise siffle au grand bal des squelettes !
Le gibet noir mugit comme un orgue de fer !
Les loups vont répondant des forêts violettes :
À l'horizon, le ciel est d'un rouge d'enfer...

Holà, secouez-moi ces capitans funèbres
Qui défilent, sournois, de leurs gros doigts cassés
Un chapelet d'amour sur leurs pâles vertèbres :
Ce n'est pas un moustier ici, les trépassés !

Oh ! voilà qu'au milieu de la danse macabre
Bondit dans le ciel rouge un grand squelette fou
Emporté par l'élan, comme un cheval se cabre :
Et, se sentant encor la corde raide au cou,

Crispe ses petits doigts sur son fémur qui craque
Avec des cris pareils à des ricanements,
Et, comme un baladin rentre dans la baraque,
Rebondit dans le bal au chant des ossements.

Au gibet noir, manchot aimable,
Dansent, dansent les paladins,
Les maigres paladins du diable,
Les squelettes de Saladins.
 
 
 
Dance of the Hanged Men (A. Rimbaud)


On the black gallows, one-armed friend,
the paladins are dancing, dancing;
he lean, the devil's, paladins;
the skeletons of Saladins.

 Sir Beelzebub pulls by the scruff
his little black puppets who grin at the sky,
and with a backhander in the head like a kick,
makes them dance, dance, to an old carol-tune!

And the puppets, shaken about,
entwine their thin arms; their breasts pierced with light,
like black organ-pipes - which once gentle ladies pressed to their own -
jostle together protractedly in hideous love-making.

Hurray! The gay dancers, you whose bellies are gone!
You can cut capers on such a long stage!
Hop! Never mind whether it's fighting or dancing!
- Beelzebub, maddened, saws on his fiddles!
Oh the hard heels! No one's pumps are wearing out!
And nearly all have taken off their shirts of skins;
the rest is not embarrassing
and all can be seen without shame.

On each skull the snow places a white hat:
the crow acts as a plume for these cracked brains;
a scrap of flesh clings to each lean chin: you would say,
to see them turning in their dark combats,
they were stiff knights clashing pasteboard armour.

Hurrah!
The wind whistles at the skeletons' grand ball!
The black gallows moans like an organ of iron!
The wolves howl back from the violet forests:
and on the horizon the sky is hell-red…
Ho there, shake up those funeral braggarts,
craftily telling with their great broken fingers
the beads of their loves on their pale vertebrae:
hey! The departed! This is no monastery here!
Oh but see how from the middle of this Dance of Death
springs into the red sky a great skeleton,
mad, carried away by his own impetus, like a rearing horse:
and feeling the rope tight again round his neck.

 
 


Funeral Blues (W.H.Auden)

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum,
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead,
Put crêpe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever : I was wrong.

The stars are not wanted now : put out every one ;
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.